yalniz_gray_256

İnsanın bir yanı kökler gibi hep bir yere bağlanmak, diğer yanı ise göçmen kuşlar gibi uçup gitmek, yeni yollara kavuşmak ister. Yaşadığımız varoluşçu bir tiyatroymuş gibi gelir. Acaba oyunun hangi perdesindeyiz, sadece sezebilirim. Belki siz açıklayabilirsiniz. Bence “akış” sonsuz büyüklükte ve zamanda olsa da hepsi nihayetinde bu cümlenin sonundaki noktaya sığabilir.