Gün gölgeyi saklar, gece korkuyu. Baktığın yerde görünmeyen seni getirir. Bir yol git, bilinmeyenden ve ulaşılmayandan. Geldiğinde kapıyı ben açacağım.

Hayat gündür, doğar ve batar. Gördüğünü görmedim, bildiğini bilmedim sayabilen kişi anlar. Geceden sabaha kavuşan, yalnızlık mahsustur.

Gezgin, yayladan aldığını yaylaya geri ver. Çünkü o sana ancak aldığını verecektir.

Bir tutarsızlık var. Kendi içinde tutarı hep bir. Sorunlar hep çoklar fakat aynı cevabı bulman için varlar. “Sen insansın.”. Bizim çokluklarımız hep bire göndermede. Ne kadar çoksan o kadar birsin.

Güzel metaforların vardı. Güzel gözyaşların. Geride, bir nokta olmadan önce söylenecek iki cümlen kaldı.

Kimse sen demedi.
Kimse ben demedi.

“.”

Giderken ne bekledin? “Düşündün mü yolun sonunu.” Bulduğun hiç kimsenin olmayacak olan ise sen ona ne bırakabilirsin.

Yokluğu bırakabilirim. Bu güzel bir yokluk. Yalnızlığın yokluğu. Yok olana dek, yok olabilirim.

Etrafını çevreleyen onca sıcaklığın içinde yine soğuk karanlıksın. Sen esmeyen rüzgar, akmayan su, sağır eden sessizliksin. Dokunduğun taşı, toprağı, suyu hep kendine benzettin. Karanlıklarla kaplanmış ellerinle gözlerini ört. Düşkün eserlerinle beraber üşümeye devam et. Sen.

Her gün doğan bize aldırmadan olanı vermektedir. Kendisini bitirmekte ve eylemsizliğinde ısrarlıdır. Bir gün sona erecek olması tek umudu gibi gözükmekte. Yoksa her gün daha fazla yanmak, karşılıksız yanabilmek yalnızca tek olana mahsus olmalı.

Zaman geçtiği için şikayet etme. Geride bıraktıkların için. Kaçırdıkların, ulaşamadıkların için. Başını kaldıracak kadar şansın varsa geçtiğin yolların, bastığın toprağın ve yürüdüğün istikametin seni hiçbir yere götürmediğini görmelisin. Gidişler hep bir yöne, sonsuza dek kendi içinedir. Ulaşacak noktanın olmadığını bile bile.

Eli uzatsan ulaşır. Seslenmek yeter, bir kaç adım atmak. Bir bakış yeter. Düşünmek, görmek, hissetmek hepsi yeter. Yetmeyen ve yetişemeyen sadece insandır.   “Sen insansın!”